บทที่ 183 ความผิดของซือหม่า!

พวกเขาต่างมีสีหน้าประหลาด ตอบไม่ออก แต่เสวียชิงอินกลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ลงจากรถม้าแล้วพูดว่า "ซิ่งโจวเป็นแหล่งกำเนิดคนเก่งและมีภูมิประเทศงดงามจริงๆ"

พวกเขาไม่เคยได้ยินใครชมซิ่งโจวแบบนี้มาก่อน จึงยิ่งรู้สึกอึดอัด

"พระชายาชมเกินไปแล้ว"

"นี่เป็นหน้าที่ของพวกข้าน้อย

บทที่ 184 แอบยึดบ้าน

ขุนนางในซิ่งโจว ยิ่งตำแหน่งต่ำมักเป็นคนท้องถิ่น ยิ่งตำแหน่งสูงมักเป็นคนที่ถูก "เนรเทศ" มาจากที่อื่น

สตรีที่ติดตามสามีมายังที่นี่ พูดว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขก็ไม่เกินไป

เส้นทางราชการไม่ราบรื่นอยู่แล้ว หากยังแตกคอกับภรรยาอีก นั่นมิใช่เอาชีวิตตัวเองหรือ?

ซือหม่าคาดเดาได้แล้วว่าพระช

บทที่ 185 "ฝึกสุนัข"

พระราชโองการจากเมืองหลวงทำให้พวกเขาตะลึง

ผ่านไปครู่ใหญ่ พวกเขาจึงค่อยๆ หายตกใจ

"ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋อง" พวกเขาคำนับลึก

แต่ในใจอดสงสัยไม่ได้ ทำไมต้องเป็นซิ่งโจว? หากพื้นที่นี้รวมเข้ากับเขตปกครองของอ๋องเสวียน จะเก็บภาษีได้เท่าไหร่? มีแต่จะถ่วงความเจริญ

ฮ่องเต้ไม่ควรทำเช่