บทที่ 17 สู้แต่งกับอ๋องเสวียนดีกว่า

พูดไปพูดมาเสวียชิงอินก็ร้องไห้อีก

เสวียฟูเหรินน่าสงสารจริงๆ

บุตรชายแท้ๆ ของนางตายไปแล้ว เด็กที่เลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากก็ไม่สนิทสนม

และเสวียชิงอินคนเดิมก็เป็นคนหัวใจมีแต่ความรัก สนใจแต่เห้อซงหนิง ไม่สนใจมารดาของตัวเองเลย

ตามเนื้อเรื่องเดิม การกระทำบ้าคลั่งของ

บทที่ 18 คุณหนูใหญ่ช่างไร้สาระเสียจริง!

ไม่นานหลังจากนั้น เห้อซงหนิง ก็เดินออกมาจากเรือนของ เสวียชิงอิน

คนรับใช้รีบวิ่งเข้ามาถาม "คุณชายใหญ่ จะไปที่เรือนชิงเฟิงหรือขอรับ?"

เรือนชิงเฟิงคือที่พักของ เสวียชิงเหอ

เห้อซงหนิง หยุดชั่วครู่แล้วตอบว่า "ไปคารวะท่านแม่"

คนรับใช้งงไปชั่วขณะ แต่ก็พูดไม่ออก

บทที่ 19 เสวียชิงอิน บังอาจเหลือเกิน!

จิ่นเซียง อายุราวสามสิบ ไว้หนวด มีใบหน้าซื่อๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหนวดที่เด่นสะดุดตา โยนเข้าไปในฝูงชนก็หาไม่เจอ

เมื่อเห็น เสวียชิงอิน เขาก็รีบคำนับทันที "คุณชายสั่งข้าน้อยไว้แล้ว คุณหนูใหญ่สั่งการข้าได้ตามใจ"

น่ากลัวว่าคุณหนูใหญ่แม้แต่วิธีสั่งการคนยังไม่รู้

จิ่นเ