บทที่ 15

ข้ายังเป็นพี่สะใภ้รองของเจ้าได้นะ

องค์หญิงสี่สงบสติอารมณ์ ตัดสินใจไม่พูดกับเสวียชิงอินอีก เพื่อไม่ให้ตัวเองอึดอัด

นางหันไปมองเสี่ยอีอี "เรื่องวันนี้หากเจ้าเอาไปพูดข้างนอก..."

เสี่ยอีอีหน้าซีด รีบพูด "ไม่กล้าๆ"

บรรดาคนสูงศักดิ์ในวัง นางไม่กล้าล่วงเกินใครแม้แต่คนเดียว ยิ่งเรื่องวันนี้

บทที่ 16

จะทำอย่างไรเจ้าถึงจะดีใจ

เห้อซงหนิงกระตุกมุมปาก แล้วยกมือตบต้นคอเสวียชิงอินเบาๆ เหมือนตบลูกสุนัข

เขาเหลือบมองลำคอขาวนุ่มนวลของเสวียชิงอิน...ไม่เหมือนตบลูกสุนัขแล้ว

ชั่วขณะนั้น เขากลับรู้สึกว่าเสวียชิงอินเหมือนกระต่ายที่ว่านอนสอนง่าย

ว่านอนสอนง่าย?

เห้อซงหนิงรู้สึกขบขัน

คำนี้คงไม่มี

บทที่ 17

สู้แต่งกับอ๋องเสวียนดีกว่า

พูดไปพูดมาเสวียชิงอินก็ร้องไห้อีก

เสวียฟูเหรินน่าสงสารจริงๆ

บุตรชายแท้ๆ ของนางตายไปแล้ว เด็กที่เลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากก็ไม่สนิทสนม

และเสวียชิงอินคนเดิมก็เป็นคนหัวใจมีแต่ความรัก สนใจแต่เห้อซงหนิง ไม่สนใจมารดาของตัวเองเลย

ตามเนื้อเรื่องเดิม การกระทำบ้าคลั่งข