บทที่ 111 กลับบ้านเดิม

เสวียชิงอินชะงักไปครู่หนึ่ง กำถุงผ้าในมือแน่น แล้วตอบอย่างแห้งๆ "อ้อ"

"พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ พรุ่งนี้หากตื่นสายจะทำให้แม่ยายเสียหน้า" อ๋องเสวียนปล่อยมือจากนาง

ราวกับว่าไอสังหารและความคมกริบที่แสดงออกมาเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

เสวียชิงอินถอนหายใจในใจ นั่นสินะ พรุ่งนี้นางค

บทที่ 112 อาศัยอำนาจอ๋องเสวียน

"แต่ก่อนแม่คิดว่าอ๋องเสวียนไม่ใช่คนดี หนึ่งคือเขาเป็นคนเย็นชา และก่อเรื่องฆ่าฟันมามาก ไม่ดีเลย สองคือเขาถือกำลังทหาร อนาคตคงต้องพัวพันกับการต่อสู้แย่งชิง อีกทั้งฮ่องเต้ก็ไม่พอพระทัยเจ้า ยอมให้เป็นแค่พระชายารอง ต่อไปคงหนีไม่พ้นการถูกรังแก แต่คิดดูตอนนี้ เจ้าเกิดมาหน้า

บทที่ 113 จิตใจพระโพธิสัตว์

ชายวัยกลางคนในชุดสีเทากำลังตั้งอกตั้งใจ ใส่ต้นหอม ขิง เปลือกส้ม มิ้นต์ อบเชย เกลือ ลงในกาน้ำชา...

ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

สุดท้ายต้มพร้อมกับใบชาจนเดือด

ถ้วยแรกเททิ้ง

ส่วนถ้วยที่สอง

ชายวัยกลางคนยื่นให้อย่างนอบน้อม

"เชิญท่านหนิงดื่มขอรับ"

คนที่นั่งตรงข้ามชายวัยก