บทที่ 110 ข้าต้องฆ่ามัน

เสวียชิงอินตะลึงไป

อ้า

ที่แท้อ๋องเสวียนเป็นคนทิ้งการประชุมกลางคันนี่เอง!

แต่... ไม่ ไม่น่าจะเป็นเพราะนาง

เสวียชิงอินจับแขนอ๋องเสวียน แทบจะแนบชิดกับพระองค์

นางกระซิบถามเบาๆ: "วันนี้พูดเรื่องกองทัพอานซีใช่ไหม?"

อ๋องเสวียนขยับริมฝีปาก: "ชิงอินฉลาด เป็นเรื่องกองทัพอานซีจร

บทที่ 111 กลับบ้านเดิม

เสวียชิงอินชะงักไปครู่หนึ่ง กำถุงผ้าในมือแน่น แล้วตอบอย่างแห้งๆ "อ้อ"

"พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ พรุ่งนี้หากตื่นสายจะทำให้แม่ยายเสียหน้า" อ๋องเสวียนปล่อยมือจากนาง

ราวกับว่าไอสังหารและความคมกริบที่แสดงออกมาเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

เสวียชิงอินถอนหายใจในใจ นั่นสินะ พรุ่งนี้นางค

บทที่ 112 อาศัยอำนาจอ๋องเสวียน

"แต่ก่อนแม่คิดว่าอ๋องเสวียนไม่ใช่คนดี หนึ่งคือเขาเป็นคนเย็นชา และก่อเรื่องฆ่าฟันมามาก ไม่ดีเลย สองคือเขาถือกำลังทหาร อนาคตคงต้องพัวพันกับการต่อสู้แย่งชิง อีกทั้งฮ่องเต้ก็ไม่พอพระทัยเจ้า ยอมให้เป็นแค่พระชายารอง ต่อไปคงหนีไม่พ้นการถูกรังแก แต่คิดดูตอนนี้ เจ้าเกิดมาหน้า