บทที่25

เซี่ยฉิงกงแทบจะอาเจียนเป็นเลือดเมื่อได้ยิน เธอกลอกตาขึ้นมองมู่เฉินฮ่าว จากนั้นก็ขยับตัวเล็กน้อย และเลือกตำแหน่งที่สบายบนต้นขาเรียวของมู่เฉินฮ่าว

“พูดจาดี ๆ แล้วจะตายรึไง ? ปากสุนัขย่อมไม่คายงาช้างออกมา** ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยคุณฉันจะโดนแทงไหม ?” (**อุปมาว่าคนเลวย่อมไม่ดูสิ่งที่ดี)

การเคลื่อนไ

บทที่26

“นายหญิงน้อย คุณพอทนไหวไหม ตอนนี้เสื้อผ้าของคุณติดกับบาดแผล ฉันจะเอากรรไกรตัดเสื้อผ้าออก คุณอาจจะเจ็บมากตอนที่มันรั้งแผล”

“คุณจะตัดเสื้อของฉันหรือ ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็บอกให้ตานั่นออกไปก่อนสิ”

เซี่ยฉิงกงชี้ไปที่มู่เฉินฮ่าวด้วยแขนอีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ใบหน้าของเซี่ยฉิงกงแสดงออกถึงความรั

บทที่27

แน่นอนว่า มู่จื่อหมิง ก็คือ บิดาของมู่เฉินฮ่าว

เมื่อรู้สึกถึงความกดดันในรถ คนขับจึงเอ่ยตอบอย่างระมัดระวังว่า

“ครับ เมื่ออาทิตย์ก่อนมีข่าวจากตระกูลเซี่ยว่า พวกเขาหาลูกสาวคนโตพบ และพาเธอกลับมาแล้ว”

“โทรหาเขา ถามเขาสิว่า เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ ฉันก็อยากเห็นหน้าลูกสาวของตระกูลเซี่ยที่เพิ่งถูกพบ