บทที่24

เซี่ยฉิงกงรอให้มู่เฉินฮ่าวมาปลดเชือกให้เธอ แต่ก็พบว่ามู่เฉินฮ่าวไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ

แล้วเธอก็อดไม่ไหว ผู้ชายคนนี้มาที่นี่เพื่อดูการแสดงแค่นั้นใช่ไหม ?

“ทำไมไม่รีบแก้เชือกให้ฉันสักทีล่ะ ?”

“จุ๊ จุ๊ ทำไมดุนักล่ะ ?”

“นี่คุณกำลังกวนฉันใช่ไหม หา..!”

เธอไม่รู้ว่าทำไมเวลาที่เธอกับมู่เฉินฮ่าวค

บทที่25

เซี่ยฉิงกงแทบจะอาเจียนเป็นเลือดเมื่อได้ยิน เธอกลอกตาขึ้นมองมู่เฉินฮ่าว จากนั้นก็ขยับตัวเล็กน้อย และเลือกตำแหน่งที่สบายบนต้นขาเรียวของมู่เฉินฮ่าว

“พูดจาดี ๆ แล้วจะตายรึไง ? ปากสุนัขย่อมไม่คายงาช้างออกมา** ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยคุณฉันจะโดนแทงไหม ?” (**อุปมาว่าคนเลวย่อมไม่ดูสิ่งที่ดี)

การเคลื่อนไ

บทที่26

“นายหญิงน้อย คุณพอทนไหวไหม ตอนนี้เสื้อผ้าของคุณติดกับบาดแผล ฉันจะเอากรรไกรตัดเสื้อผ้าออก คุณอาจจะเจ็บมากตอนที่มันรั้งแผล”

“คุณจะตัดเสื้อของฉันหรือ ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็บอกให้ตานั่นออกไปก่อนสิ”

เซี่ยฉิงกงชี้ไปที่มู่เฉินฮ่าวด้วยแขนอีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ใบหน้าของเซี่ยฉิงกงแสดงออกถึงความรั