บทที่ 94

บทที่94เธอยอมไปจากที่นี่กับฉันไหม

มองเห็นแววตาของชายหนุ่ม ฉันอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

ฉันอยู่ที่เมืองเล็กๆบ้านของนภทีป์ตลอดปีใหม่

หลายวันมานี้นภทีป์แสดงความรักและใส่ใจห่วงใยฉันอย่างดีพ่อแม่ของเขาก็ดีกับฉันมาก

ทำให้ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัวและจากผู้สูงว

บทที่ 95

บทที่95คุณมีภรรยา ฉันแต่งงาน เลิกกันด้วยดีแล้วนี่

“ไม่ใช่นะคะ” ฉันรู้สึกได้ว่าวันนี้นภทีป์แปลกไป จึงปลอบใจเขาก่อน “ฉันต้องการที่จะคิดให้ดีๆค่ะ เธอให้เวลาฉันหน่อยนะ”

ปลายสายเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

หลังจากผ่านไปนานมาก ชายหนุ่มจึงพูดว่า “ตกลง” แล้ววางสาย

ในตอนน

บทที่ 96

ขอเพียงมีเธออยู่ที่นี่ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรฉันตอบตกลงทั้งนั้น

นภทีป์ได้ยินคำตอบของฉัน ก็อ้าแขนออกแล้วดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด เอ่ยว่า “ดีจังเลย”

ฉันได้ยินเสียงเขาหัวเราะเหมือนเด็กๆ

ในใจที่ยุ่งเหยิงนั้นผ่อนคลายลง เพียงมีเขาอยู่ ฉันก็รู้สึกปลอดภัย

ถึงแม้ฉันจะรู้