บทที่ 75 ยืนอยู่สูง ล้มลงแรง

ดนุนัยพูดเน้นย้ำอีกหนึ่งรอบ

ฉันดีใจจนใจแทบจะกระโดดออกมาอย่างไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ฉันมองเขาแล้วถามซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า “จริงเหรอคะ? คุณพูดจริงเหรอคะ?”

ฉันกลัวว่าหลังจากมีความหวังแล้วต่อจากนั้นก็จะผิดหวัง

แต่ว่านี่เป็นอีกครั้งที่ดนุนัยพยักหน้า

บทที่ 76 ลักพาตัว

"คุณทำอะไร!"

ฉันประหลาดใจอย่างมากและต้องการจะดึงเท้าออก แต่มือของชายหนุ่มโอบไว้แน่น และเตือนฉันว่า "อย่าขยับ ไม่อย่างนั้นฉันจะเสียใจภายหลัง"

"อย่าเลยค่ะ เท้าของฉันมันเย็น"

ฉันอายจนแทบทนไม่ไหว

ฉันรู้ว่าเท้าของฉันเย็นแค่ไหน แต่มันน่าอายมากๆที่จ

บทที่ 77 สามีของฉันคือดนุนัย

ฉันสูดลมหายใจ

มีคนซื้อชีวิตฉัน

คิดถึงเรื่องต่างๆก่อนหน้านี้ คนนั้นคือใคร? ไม่ต้องพูดก็เห็นได้ชัด

สิ่งนี้ทำให้ฉันโยงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการที่ฉันต้องติดคุกก่อนหน้านี้ขึ้นมา

มันจะเป็นไปได้หรือว่าเรื่องทั้งหมดคือฝีมือของจิณณา?