บทที่68 เป็นคุณนายตระกูลสุทรรศน์รังสสีของคุณไปชั่วชีวิต

ก็ในช่วงเวลานี้ ฉันถูกเรียกกลับสู่ความเป็นจริง

ความคิดปรารถนาทุกอย่าง ล้วนถูกเรียกกลับสู่สภาพเดิมเพราะเม็ดยาเม็ดเล็กๆเม็ดนี้

ฉันหลุบตา ห้ามปรามความทุกข์ทรมานในใจไว้อย่างเข้มแข็ง แสร้งว่าตนนั้นหยิบเม็ดยาขึ้นมาเหมือนไม่มี

บทที่69 อ้วกเป็นเลือด

ที่จริงฉันเข้าใจลูกค้า บ้านใหม่ของเขา มีคนหนึ่งตายอยู่ที่นั่น ไม่มีทางอยู่ได้อย่างแท้จริง

บ้านนั้นเป็นวิลล่าหลังหนึ่ง ราคาตลาดสิบล้าน บริษัทเล็กๆที่เพิ่งเริ่มดำเนินการได้ไม่กี่ปีประเภทนี้ของนภทีป์ซื้อไม่ได้เลยสักนิด

ถ้าดำเนินการฟ้องร้อง ก็ยิ่งไม่มีทางสร

บทที่70 ผมหึงแล้วนะ

“ แต่ตอนนี้รุ่นพี่เขาน่าเป็นห่วงมาก! ” ฉันไม่มีเวลาคิดเลยสักนิดว่าตอนนี้ดนุนัยจะรู้สึกยังไง

ฉันอยากสะบัดเขาออกแล้วไล่ตามนภทีป์

แต่ทว่า ข้อมือของดนุนัยรัดช่วงเอวฉันไว้แน่น ครู่ต่อมา ฉันก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่ม เจาะเข้าหูของฉันอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ ผมหึงแล้วนะ