บทที่498เคยตกลงแล้วไม่เปลี่ยนแน่นอน

เราสองคนเงยหน้าไปพร้อมกัน

ดนุนัยพูด“เข้ามา”

ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง

กลับเป็นปรานต์

ชายหนุ่มยืนหน้าประตูแล้วพูดด้วยใบหน้าเกรงๆ“คืองี้นะเดิมทีฉันวางแผนรอให้พี่ใหญ่กลับมาแล้วเราสี่คนไปกินข้าวกันได้ไหมครับ?ผมจองโต๊ะเสร็จแล้วเมื่อกี๊ลืมพูดไป

บทที่499รอถามฉันตอนนี้

ติณณามองฉันแล้วเหมือนจะอ่านความหมายฉันออกพลางแลบลิ้น“เห็นแล้วท้องฉันยังไม่ใหญ่จนมองไม่เห็นเท้า”

อืมจริงๆท้องติณณาเล็กมาก

และบวกกับเสื้อผ้าที่หลวมถ้าไม่พูดคนข้างๆก็ดูไม่ออกว่าเธอท้อง

ลิฟต์ห้องใต้ดินมีสามที่

ทีนี้หนึ่งในสามถูกเปิดออกข้างในมีพนักงานที่

บทที่500ครั้งแรกจึงอดตื่นเต้นไม่ได้

ฉันหัวเราะอย่างเกรงตัววางมือทั้งสองไปที่ไหล่ชายหนุ่มถึงแม้ใบหน้าถูดเขาจับให้มองเขาอย่างเดียวแต่ดวงตาก็กวาดไปทางอื่น

แล้วพุดอย่างไม่ธรรมชาติ“ไม่มีนิไม่มีเรื่องอะไรเลย”

“ให้ผมไปสืบ?”เงียบไปพักแล้วต่อห่างเสียง“ฮื้ม?”

เพียงแค่“ฮื้ม?”

ก็เอาฉ