บทที่481การแต่งงานกับผมมันทำให้คุณลำบากมากเลยใช่ไหม?

และไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนกันฉันรับรู้ว่ารถถูกจอดลงชายหนุ่มพลางอุ้มฉันเข้าบ้าน

เดิมทีที่เต็มไปด้วยความมืดมนตรงหน้าตอนนี้เริ่มมีแสงสว่างขึ้นมาฉันค่อยๆลืมตาขึ้นเริ่มกวาดตาไปมาสังเกตสิ่งแวดล้อมรอบตัวพลางรู้เลยว่าถึงบ้านแล้ว

ฉันถึ

บทที่482คุณเกลียดฉันไหม?

จรณ์มองฉันไว้ข้างในสายตาเขาคือความเย็นชา

เป็นความรู้สึกที่แสนห่างเหินเป็นพันเมตร

เพื่อโตษินฉันเลยจะสนใจมากไม่ได้แล้วฉันดึงแขนเขาไว้แล้วแสดงความจริงใจออกมา“ขอโทษนะผิดที่ฉันเองต่อไปฉันจะไม่ไปร้านเหล้าอีกคุณอภัยให้ฉันนะ”

จรณ์มองฉันไว้แต่ไม่พูดอะไร

ฉั

บทที่483ฉันท้องแล้ว

เพียงแค่สามพยางค์ง่ายๆแต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงหัวใจที่จุกแน่นไปทีหนึ่ง

ฉันหันไปมองจรณ์

ชายหนุ่มยังคงมองที่ห้องผ่าตัดสีหน้าดั่งเมื่อก่อนที่ฉันเคยเห็นมาจนชินอ่อนนิ่งและมุมปากมีรอยยิ้มอ่อนๆ

ราวว่าคำพูดเมื่อกี๊ของฉันไม่ได้เป็นอะไรมากนัก

พอฉันหันไปมองเขาเขาพล