บทที่ 443

บทที่443สีแดงชาดที่อยู่ในใจ

ใจฉันกังวลใจไปตลอดทางฉันกลัวจริงๆว่าทินบัติก็จะตีตัวออกห่างฉันเช่นกัน!

แต่เมื่อฉันไปถึงปากประตูก็พบว่าไม่มีคนอยู่ที่นั่นเลยสักคนเดียวฉันจึงโล่งใจ

ฉันเดินผ่านสวนดอกไม้เข้าไปในบ้านของทินบัติและเคาะประตู

พอแม่บ้านมาเปิดประตูแล้วเห็นฉันก็ตะโกน

บทที่ 443

บทที่443เขามีปฏิกิริยาที่ตรงนั้น

�ีดยาและจัดยาให้ฉันฉันต้องนอนพักประมาณ3วันไข้ถึงจะลดลงและยังคงมีอาการไออยู่บ้าง

ฉันกลัวว่าตัวเองจะไอแพร่เชื้อให้กับผู้อื่นฉันจึงสวมหน้ากากเอาไว้

หลายวันนี้ญาณีทำงานแทนฉันอย่างสมบูรณ์ดูแลอาหารทั้งสามมื้อและความเป็นอยู่ของดนุนัย

หลายต่อหลาย

บทที่ 444

บทที่444ศักดิ์ศรีสุดท้ายเธอก็ไม่ต้องการเหรอ

ที่จริงถึงแม้ดนุนัยจะให้ฉันซักผ้าม่านแต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้

นอกจากนี้ผ้าม่านก็ไม่ได้สกปรกฉันซักนิดเดียวก็สะอาดแล้วเอาออกไปแขวนก็เกือบจะเสร็จแล้ว

ฉันใช้เวลาไปทั้งวันซักได้ประมาณสองผืนจากนั้นก็เอาไปตาก

งานนี้ในความคิดของฉันตอนแรกน