บทที่ 42 จะฆ่าเขาต้องใช้เวลานานเท่าไหร่

/

ดนุนัยเหลือบมองมาที่ฉันแล้วพูดด้วยสีหน้าว่างเปล่าไร้อารมณ์ใดๆว่า “ฉันสามารถสร้างที่นี่ขึ้นมาใหม่ได้ ดังนั้นก็สามารถทำลายได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเธอ”

ฉันรู้สึกมึนงง

ในเวลานี้เอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ฉันก้มหน้าลง มองเห็นหน้าจอปร

บทที่ 43 ไม่ใช่ว่าคิดจะยั่วยวนฉันเหรอ? ทำไมต้องเสียแรงขนาดนี้

ในตอนบ่าย ดนุนัยพาฉันไปสตูดิโอที่มีงานละเอียดสูง เลือกชุดราตรี และจับคู่กับเสื้อคลุมตัวสั้น

และให้ฉันแต่งหน้าทำผมที่นั่นด้วย

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ฉันมองดูตัวเองในกระจก คิดถึงชีวิตของตัวเอง

บทที่ 44 เป็นนายหญิงบ้านสุทรรศน์รังสสีก็ดีแล้ว

จิณณามาแล้ว

ฉันยืนอยู่ตรงปากประตู ได้ยินเสียงบอดี้การ์ดเข้ากีดขวางหล่อน ท้ายที่สุดหล่อนก็เดินขึ้นมาแล้วเปิดประตู

บทที่จิณณาเห็นฉันยืนอยู่ที่ประตูนั้น เกือบจะนิ่งงันไปเลย!

เงียบไปนานจึงเอ่ยปากพูดว่า “ณิชา คือเธอนี่เ