ตอน 4
ประธานหัวใจเต้นแรง
บทที่4 ฉันหมอบกราบขอร้องคนที่โรงพยาบาล
ฉันมาถึงประตูอย่างยากลำบาก เปิดประตูออก ล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ที่ตัวเองนอนมาตลอด 3 ปี
สะลึมสะลือและผล็อยหลับไป...
ฉันฝันไป ฝันเห็นตัวเอง12ปีก่อน ครั้งแรกที่ฉันเจอดนุนัย ณ.เวลานั้น ฉันเพิ่งจะอายุ10ขวบ ฉันไปเที่ยวเล่นไซต์งานก่อสร้างที่ยัง
ตอน 5
บทที่5 อย่างไรก็เป็นแค่สุนัขป่าที่บ้านจันทร์เลี้ยงดู
แม่และจิณณาดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าฉันจะตื่นแล้ว โคมไฟตั้งพื้นมีแสงสลัว แต่ฉันกลับมองเห็นได้ว่าพวกเขามีสีหน้าไม่สู้ดี
แม่สวมรอยยิ้มหน้าซื่อใจคดก่อนถามฉันว่า“อาการเจ็บหลังของลูกเป็นยังไงบ้าง? ต้องไปโรงพยาบาลไหม?”
ถ้าเป็นก่อนห
ตอน 6
บทที่6 คุณสามารถใช้ประโยชน์ที่แสนเพลิดเพลินกับฉัน
ออกจากบ้านจันทร์มา ก็ไม่มีที่ไป ทำได้แค่โทรหาติณณาเพื่อนหญิงสนิทที่สุด
โทรศัพท์ปิดเครื่อง
เธอและฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่บ้านเด็กกำพร้า อายุมากกว่าฉัน 2 ปี มีผู้บริหารระดับสูงของบริษัทใจดีคอยสนับสนุนเธอ หลังจากจบระดับมัธย