บทที่336เธอไม่ร้องฉันก็ไม่ไป

เพราะจาริณีพูดไม่หยุดการกินอาหารจึงเสร็จช้าไปอีกหนึ่งชั่วโมง

ถึงแม้ว่าฉันจะฟังธอพูดซะส่วนใหญ่แต่เพราะต้องคอยดูแลโตษินกลัวว่าเขาจะกินเยอะเกินไป

ขณะที่ฉันมองดูโตษินก็ใช้หางตามองไปที่จรณ์

มองเพียงแค่แวบเดียวฉันก็ชะงัก

ตอนนี้จรณ์กินเสร็จแล้ววางตะเ

บทที่337หลังจากวันนี้ไปฉันเป็นของคุณ

า

ฝืนฉีกยิ้มพูดติดตลก“งั้นไม่น่าจะดีต้องเปลี่ยนมิฉะนั้นวันหนึ่งภรรยาอาจจะหนีไปกับคนอื่นมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว”

ฉันกับดนุนัย

โอกาสเดียวที่จะอยู่ด้วยกันน่าจะเป็นเมื่อห้าปีก่อนที่ศิลาวดี

แต่ดนุนัยคิดว่าตัวเองถูกต้องมาตลอดทำให้พวกเรายิ่งเด

บทที่338ตรงนี้เป็นที่ของภรรยาฉัน——จันทร์สม

“ไม่เป็นไร”พูดจบฉันก็หันไปถามจรณ์อย่างเป็นห่วง“โดนคุณด้วยใช่ไหม？”

ใบหน้าของเขาแขวงไปด้วยความอบอุ่นพร้อมลูบหัวฉัน“เธอไม่เป็นไรก็พอแล้ว”

ฉันก้มหัวอย่างเขินอาย

ขณะที่ฉันกำหน้าอยู่ก็เห็นเข้ากับใบหน้าของจาริณีแต่ที่เห็นชัดเจนเลยคือมือทั้งสอ