บทที่334คุณคือสามีของฉัน

ฉันกรอกตาไปมากำมือทั้งสองข้างเล็กน้อยและเงยหน้ามองเขาอีกครั้งพร้อมยิ้มหวานพูดขึ้น“ค่ะฉันจะไม่ไปไหนจากคุณอีกได้โปรดอย่าทำร้ายโตษินเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน”

ได้ยินฉันพูดแบบนั้นเหมือนกับว่าจรณ์จะมีอาการเจ็บปวดเล็กน้อย“เขาเป็นทุกสิ่งทุกกอย่างของเธอ？แล้วฉันล่ะ？”

บทที่335เด็กไม่โกหก

็ทำความรู้จักคนใช้อีกสองคนด้วย

คนหนึ่งชื่อน้าไหมอายุห้าสิบกว่า

อีกคนหนึ่งชื่อเตชินิอายุสามสิบกว่า

น้าไหมเป็นของจรณ์จากบ้านสุทรรศน์รังสสีฝีมือทำอาหารชั้นยอดดังนั้นเธอจะเป็นคนทำอาหารทั้งหมดในบ้านนี้

เตชินิเป็นลูกของญาติน้าไหมไม่มีงานทำพอดีกับที่พวกเรากำลังขา

บทที่336เธอไม่ร้องฉันก็ไม่ไป

เพราะจาริณีพูดไม่หยุดการกินอาหารจึงเสร็จช้าไปอีกหนึ่งชั่วโมง

ถึงแม้ว่าฉันจะฟังธอพูดซะส่วนใหญ่แต่เพราะต้องคอยดูแลโตษินกลัวว่าเขาจะกินเยอะเกินไป

ขณะที่ฉันมองดูโตษินก็ใช้หางตามองไปที่จรณ์

มองเพียงแค่แวบเดียวฉันก็ชะงัก

ตอนนี้จรณ์กินเสร็จแล้ววางตะเ