บทที่332คนที่รักดนุนัยคือณิชาไม่ใช่จันทร์สมมิ่งขวัญ

�นชิดกำแพงก้มหน้าลงมาเล็กน้อย

ใบหน้าที่สวยงามอย่างไม่มีใครเทียบของชายนั้นอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร

ฉันไม่มีทางหนีได้เลย

รู้แต่เพียงว่าเขาค่อยๆช่วยฉันจัดการกับกระดุมทีละเม็ดริมฝีปากบางชิดที่ใบหูของฉันพูดขึ้น“ฉันช่วยเธอ”

บทที่333ฉันแค่ต้องการสิ่งที่คุณหวงแหนมากที่สุด

มาคิดๆดูตอนนี้ก็ดีมากจริงๆ

หนอนผีเสื้อ

ฉันไม่ได้เป็นหนอนผีเสื้อที่สามารถคลานได้อีกต่อไปตอนนี้ฉันมีโตษินมีอาจารย์และยังมีความรู้ติดตัว

จริงๆแล้วฉันไม่ควรรื้อฟื้นอดีตอีกแล้ว

ไม่ใช่หรอ？

ดนุนัยไม่ฟังที่ฉันพูดหันไปพูดกับนิพิ

บทที่334คุณคือสามีของฉัน

ฉันกรอกตาไปมากำมือทั้งสองข้างเล็กน้อยและเงยหน้ามองเขาอีกครั้งพร้อมยิ้มหวานพูดขึ้น“ค่ะฉันจะไม่ไปไหนจากคุณอีกได้โปรดอย่าทำร้ายโตษินเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน”

ได้ยินฉันพูดแบบนั้นเหมือนกับว่าจรณ์จะมีอาการเจ็บปวดเล็กน้อย“เขาเป็นทุกสิ่งทุกกอย่างของเธอ？แล้วฉันล่ะ？”