บทที่330 หลับตาไว้ ผมจะช่วยคุณเอง

“คุณอย่าลืมตา ตอนนี้คุณน่าจะเป็นตาบอดหิมะ” ดนุนัยไม่ได้ตอบคำถามของฉัน มือหนึ่งถือกล่องยา อีกมือหนึ่งถือผ้ากอซมา และดันฉันลง

ให้ฉันนอนลงที่โซฟา

แปะผ้ากอซที่ตาของฉันก่อน หลังจากนั้นก็บอกว่า “ผมจะช่วยคุณพันแผน คุณรอสักครู่นะ”

ฉันนอนนิ่งๆอยู่ตรงนั

บทที่331คนงามอยู่ในอ้อมกอดประสิทธิภาพในการทำงานก็จะสูงขึ้น

คนงามอยู่ในอ้อมกอดประสิทธิภาพในการทำงานก็จะสูงขึ้น

ฉันและดนุนัยพายังคอนโดใจกลางเมืองของปรานต์

เมื่อเข้ามาฉันจึงเห็นว่าห้องนี้ถูกทำความสะอาดอย่างดีไม่ได้มีของตกแต่งอะไรเป็นพิเศษที่เด่นที่สุดคงจะเป็นเตียงกลมขนาดใหญ่นั่น

ท

บทที่332คนที่รักดนุนัยคือณิชาไม่ใช่จันทร์สมมิ่งขวัญ

�นชิดกำแพงก้มหน้าลงมาเล็กน้อย

ใบหน้าที่สวยงามอย่างไม่มีใครเทียบของชายนั้นอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร

ฉันไม่มีทางหนีได้เลย

รู้แต่เพียงว่าเขาค่อยๆช่วยฉันจัดการกับกระดุมทีละเม็ดริมฝีปากบางชิดที่ใบหูของฉันพูดขึ้น“ฉันช่วยเธอ”