บทที่325 คนหนึ่งอยู่ คนหนึ่งตาย

เมื่อถึงประตู คนคุ้มกันส่วนใหญ่หยุดที่ข้างนอกนั้น มีตามพวกเราแค่สี่คนเท่านั้น

พวกเราเข้าลิฟต์ มันไม่ได้ขึ้น แต่กลับลง

เมื่อถึงชั้น-4

ประตูลิฟต์เปิดออก จรณ์และดนุนัยก็เดินออกไป

ฉันเองก็เดินตามพวกเขาออกมา

ข้างหน้าคือห้องที่ใหญ่มากห้องห

บทที่326 ต้องเลือกสักคน

“ไม่เป็นไร นี่คือทางเลือกของพวกเรา ไม่เกี่ยวข้องกับคุณเลย”

“ใช่ ไม่ว่าคุณจะเลือกใคร แค่เป็นคุณที่ตัดสินใจ พวกเรารับได้ทั้งหมด”

จรณ์และดนุนัยต่างพูดคนละประโยค

ความจริงเรื่องนี้มันเรื่องที่น่าตลกนะ ฉันมองพวกเขา “ทำไมชีวิตของพวกคุณถึงต้องมาให้ฉันเป็นคนตัดสิ

บทที่327 พนันคุณรักฉัน

ฉันเงยหน้ามองเขา ยิ้มพูดว่า “ ค่ะ ฉันไม่ตาย ”

ความจริงฉันยังรักชีวิตของตัวเองโดยแก่นแท้ตอนนี้ไม่ใช่ฉันคนเดียว ยังมีโตษิน ฉันจะทนให้เขาเป็นเด็กโดยไม่มีแม่ได้อย่างไร ?

ดนุนัยตบหัวฉันเบาๆ “ หิวไหม ? กินข้าวเถอะ ”

เขาพาฉันออกมาไปข้างล่างฉันเดินไปแล้วมองซ