ตอน 312
ประธานหัวใจเต้นแรง
บทที่312เดินตรงไปด้านเตียง
คำพูดของจิรเวชทำให้ฉันจำได้ว่ามีวันนั้นจริงๆดนุนัยกลับมาค่ำๆเวลาเขากลับฉันเลยเรียกเขาว่า“ที่รัก”เเล้วบอกเขาว่าฉันอยากแต่งงานกับเขา
เเต่ตอนนั้นดนุนัยไม่ได้ตอบ
ตอนนี้คิดดีๆว่าวันนั้นดนุนัยเเปลกจริงๆเสียงหลังจากเขาอาบน้ำเสร็จ
น่าจะไม่สบายมากหรือได้รับบาด
ตอน 313
บทที่313ฉันเป็นแค่ตุ๊กตาที่ใส่หน้ากากยิ้ม
มือที่จับเครื่องเป่าผมของฉันสั่นๆเพื่อไม่ทำให้ฉันดูเหมือนตื่นเต้นฉันมองไปและเป่าผมต่อ
สักครู่ก็รู้สึกมีมือผู้ชายมาโอบเอวฉัน
ตัวฉันสั่นๆ
ฉันไม่ได้ทำอะไรนั่งนิ่งเฉยๆเป่าผมต่อ
จูบผู้ชายจูบที่ผมฉันคอไหล่
อาจจะตื่นเต้นมากเกินมือท
ตอน 314
บทที่314โอบกอดฉันจากไป
ฉันสามารถเข้าใจสิ่งที่คนอื่นพูดแต่ไม่มีการตอบสนองเพียงแค่ยิ้ม
งานเลี้ยงทั้งหมดกินเวลานานกว่าสามชั่วโมงฉันยืนอยู่ที่นั่นในรองเท้าส้นสูงเท้าของฉันเจ็บแต่ใบหน้าของฉันยังคงยิ้ม
แม้การเปลี่ยนแปลงจะไม่เปลี่ยนแปลง
ในตอนท้ายของงานเลี้ยงไม่มีใครกระจัดกระจายจรณ์ถาม