บทที่280 นอนกอดฉัน

“ไม่ ความหมายของฉันคือ คุณ…..” พอฉันพูดก็คิดได้ว่า ดนุนัย นอนที่นี่ได้ยังไง？

ฉันเปลี่ยนใจ “ช่างเถอะ คุณกลับไปเถอะ ฉันส่งคุณ”

“ไม่ได้ คุณพูดแล้วว่าให้ฉันนอนที่นี่ ฉันถือว่าคุณพูดแล้ว” ดนุนัยกอดฉันไว้แน่น ค่อยๆส่งฉันเข้าห้องนอน

เขาวางฉันลงบน

บทที่ 281 เต็มใจที่จะอยู่ด้วยกันกับฉันไหม

ฉันถูกครอบงำสมองโดยฉับพลัน แขย่งเท้าและมือโอบคอของผู้ชายคนนั้นแล้ว ตอบโต้ ดนุนัยกอดฉันแน่นการจูบเริ่มรุกล้ำและปล้นเอาอากาศภายในปากฉันไป ฉันเองก็พยายามอย่างหนักเพื่อจะเอาออกซิเจนมาเป็นของฉัน

จูบที่ร้อนแรงทำให้ความทรงจำเมื่อห้าปีที่แล้วไห

บทที่ 282 ลูกของฉันได้ตายไปตั้งแต่อยู่ในท้องแล้ว

“แล้วบทที่พวกเธอขังฉันไว้ในห้องประชุมปล่อยให้ฉันเลือดไหลตาย ทำไมไม่คิดแบบนี้”

ฉันนั่งลงมองดูพวกเขาถึงจะรู้ว่าชวลัยกับปณัยอาจจะต้องโทษจำคุกตลอดชีวิตภายในใจฉันก็ไม่รู้สึกอะไร

ถึงจะเป็นพ่อแม่แต่สองคนนี้เหมือนไม่ใช่คน

ชวลัย