บทที่22 ได้พบเขาอีกครั้ง

แต่เพราะที่นี่คือแผนกนารีเวช

รอบๆล้วนแล้วแต่เป็นผู้หญิง

ได้ยินเช่นนี้ สายตาของทุกคนล้วนมองมา

ทุกคนเห็นติณณาที่กำลังตะโกนยืนปกป้องฉันไว้ จึงรู้ได้ทันทีว่าจิณณาคือเมียน้อยคนนั้น

ผู้คนโดยรอบต่างชี้นิ้วไปที่จิณณา หล่อนมีเสียหน้าเป็นอ

บทที่23 สัญญาการแต่งงานเขียนไว้ว่ายังไง

เมื่องานทุกอย่างเสร็จสิ้น นภทีป์ปิดคอมพิวเตอร์ ลุกขึ้นยืดเอว แล้วพูดกับฉันว่า“ไป ส่งเธอกลับบ้านกัน”

ฉันปฏิเสธอย่างรวดเร็ว“ไม่ต้องหรอก ดึกขนาดนี้แล้ว เธอเองก็ต้องรีบกลับไปพักผ่อนไวๆนะ”

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว

นภทีป์ขมว

บทที่24 ขอบคุณคุณนภมากที่ส่งภรรยาผมกลับบ้าน

ทันใดนั้นฉันเกิดความตระหนกตกใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรฉันไม่ได้เป็นจุดสนใจในบริษัทมาโดยตลอด ถ้าหากเขามานั่งกับฉัน ฉันจะไม่กลายเป็นศัตรูกับสาธารณะเหรอ?

สุดท้ายแล้ว ในขณะที่ฉันกังวลใจ นภทีป์หมุนตัวมานั่งข้างๆฉัน

และแสดงรอยยิ้มว่า“เข้าใจคุณ”