บทที่20 นี่แม่หนู ไม่ใช่ว่าตั้งท้องหรอกเหรอ

ฉันตามหลังไป กลับได้เห็นผู้จัดการแจกของเหมือนเป็นบัตรช้อปปิ้งให้กับพนักงาน แล้วพูดขู่ว่า“เรื่องนี้ ท่านประธานบริษัทนภากรุ๊ปสั่งลงมา ถ้าหากเธอกล้าปากมากล่ะก็ อย่างคิดว่าจะได้อยู่ที่เมืองดรัลเลย!”

เธอพูดอยู่อีกคำ แต่ในบทที่ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้น

บทที่21 มาดูเร็ว เมียน้อยจะตีเมียหลวง

บทที่ฉันนั่งรถไฟใต้ดินกลับไปยังบริษัท หิวจนท้องร้องจ๊อกๆ ฉันจึงไปที่ร้านอาหารที่มีเมนูลูกชิ้นเนื้อตุ๋นและหมูเส้นผัดซอสสไตล์เสฉวนที่ฉันรักมากที่สุด

แต่เมื่อฉันตักใส่ปากกลับรู้สึกว่ามันจืดชืดราวกับเคี้ยวเทียน ไม่คิดเลยว่าจะไม่มีความอยากอาหารแม้

บทที่22 ได้พบเขาอีกครั้ง

แต่เพราะที่นี่คือแผนกนารีเวช

รอบๆล้วนแล้วแต่เป็นผู้หญิง

ได้ยินเช่นนี้ สายตาของทุกคนล้วนมองมา

ทุกคนเห็นติณณาที่กำลังตะโกนยืนปกป้องฉันไว้ จึงรู้ได้ทันทีว่าจิณณาคือเมียน้อยคนนั้น

ผู้คนโดยรอบต่างชี้นิ้วไปที่จิณณา หล่อนมีเสียหน้าเป็นอ