บทที่ 186 นางพยาบาล

ดนุนัยรีบมุ่งหน้าจับที่แขนฉัน ！

ถึงแม้แววตาของเขาจะอ่อนโยนแต่แรงที่มือกลับแรงมาก “ที่รัก ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวมันก็ผ่านไป！”

“ไม่ ปล่อยฉัน！”

ฉันร้องเสียงดัง

เนื่องจากฉันตื่นเต้นมากเกินไปและออกแรงมากเกินไป กระทบแผลบนใบหน้าซ้ายจนเจ็บมาก

แต่ฉ

บทที่ 187 สิ่งที่ผมยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือการเสียคุณไป

“เออ............ ”เหมือนนางพยาบาลจะคิดไม่ถึงว่าฉันจะถามคำถามนี้ รีบตอบ “ไม่มีกระจก แถมตอนนี้เป็นการรักษาระยะแรก รอสักพักจะทำการปลูกถ่ายผิวหนังให้คุณทุกอย่างจะดีขึ้นค่ะ”

ยิ่งเธอพูดแบบนี้ ฉันยิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้คงต้องใช้คำว่า “น่ากลั

บทที่ 188 ทำไมไม่ยอมเชื่อฉัน

จากท่าทางที่ดนุนัยมองฉัน ฉันรู้ได้เลยทันทีว่าเขาฆ่าลูกฉันแล้วจริง ๆ ！

ฉันเดินไปตรงหน้าของเขา ยกมือขึ้น ใช้แรงทั้งหมดของฉันตบไปที่หน้าของเขา！

“เพี๊ยะ” ฉันรู้สึกชาที่มือ

เขามองที่ฉัน เอียงหน้าเพียงเล็กน้อย

หลังจากตบเขาเสร็จ ดนุนัยไม่เพียงแต่ไม่