บทที่ 157 ฉันรู้สึกแย่มาก เธอให้ฉันไปหาผู้ชายสักคนเถอะนะ

ฉันไม่ได้ตอบรับ เพียงแค่กอดเศวยาเอาไว้

อารมณ์ของเธอตอนนี้ยังไม่มั่นคง ฉันไม่กล้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็ไม่กล้าขยับด้วย

ฉันกลัวว่าถ้าตัวเองถามแล้ว หรือ ถ้าฉันปล่อยมือเศวยาจะทึ้งผมตัวเอง

ฉันกอดเศวยาไว้นานกว่าครึ่งชั

บทที่ 158 ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะอยู่กับเธอ

หลังจากเพื่อนร่วมงานชายพูดจบ คนที่อยู่ข้างๆก็พูดติดตลกด้วยว่า

“จริงด้วยอ่ะ ปกติเศวยาดูอนุรักษ์นิยมมาก คิดไม่ถึงเลยว่ารูปร่างจะดีขนาดนั้น”

“ใช่แล้วล่ะ หน้าอกก็ดูใหญ่อยู่นะ แล้วสะโพกก็โดดเด่นมาก”

“ทำไมเธอถึงไม่มาหาฉันน้า มาหาฉันล่ะ

บทที่159เธอกับนภทีป์ เคยมีอะไรกันไหม

เรื่องแบบนี้ ดูเหมือนความรู้สึกของชายหนุ่มอ่อนไหวมาก

ดนุนัยรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฉัน และเริ่มเคลื่อนไหวตัวเองทำต่อไป

ในบทที่ฉันชนะใจตัวเองแล้วนั้น ในสมองกลับคิดถึงนภทีป์ขึ้นมา

ทำไมในเวลาอย่างนี้กลับคิดถึงเขา ฉันเองก็ไม่รู้