บทที่110 ตามขึ้นมาด้วยความสมัครใจ

ฉันเงยหน้าขึ้น นิ่งอึ้งไปอย่างควบคุมไม่ได้

ที่เห็นคือเพื่อนร่วมงานคนละทีมในแผนกออกแบบ ชื่อนลินี

เพราะก่อนหน้านี้ฉันได้รับมอบหมายให้ทำโปรเจคชุมชนเดียวกันกับเธอ จึงนั่งรถไปด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง

ไม่ถือว่าสนิท แต่ก็ถือว่ารู้จัก

บทที่ 111เขาจะแต่งงานกับใคร ฉันไปยุ่งไม่ได้หรอก

“ฉัน?”

ฉันประหลาดใจ

“ใช่แล้ว เกี่ยวกับพี่ชายของฉันน่ะแหละ ดนุนัย!”ปรานต์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้ว่าฉันจะอยากรู้เรื่องราว แต่ไม่อยากให้ติณณารบกวนเขา จึงพูดว่า“ไม่ล่ะค่ะ ฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไร กันแล้ว”

ครั้งนี้

บทที่ 112พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ เธอช่วยฉันด้วยเถอะ!

“พี่จรณ์ คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”ฉันเอ่ยถาม

“เท้าแพลงน่ะ”จรณ์ยิ้มอย่างขมขื่น“อยากถามว่าที่บ้านเธอมียาแก้ฟกช้ำรึเปล่า”

ในบ้านของฉันมีแต่พลาสเตอร์ติดแผล ยาแก้ปวดหัวและแก้หวัด

ฉันส่ายหน้า“ไม่มีค่ะ แต่ว่าฉันไปซื้อให้นะคะ”