บทที่170

หลังจากลี่ถิงเซิ่งทิ้งคำพูดนี้ไว้ และจ้องมองหญิงสาวที่กำลังมึนงง แล้วเดินจากคอนโดไป

สวี่รั่วฉิงได้ยินเสียงปิดประตูทางเข้าดังขึ้น ค่อยๆได้สติกลับมา

“คุณแม่ เมื่อครู่พ่อมาแล้ว?”

สวี่อี้ฝานผลักประตูห้องนอน เดินไปที่ห้องนั่งเล่น มองไปตามทางที่สวี่รั่วฉิงมอง และละสายตากลับมา เงยหน้าขึ้นมองใบ

บทที่171

เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่รั่วฉิงตื่นเช้ามาก

เธอหาวหนึ่งที

เมื่อวานถ้าไม่ใช่ลี่ถิงเซิ่งให้เธอเลิกงานตอน 5 โมงเย็น เธอคงไม่สามารถนอนชดเชยได้

สวี่รั่วฉิงคิดถึงเรื่องนี้ ในใจสั่นเล็กน้อย

หลังจากเธออาบน้ำแปรงฟันเสร็จ วาดแผนทำงานมาตรฐานหนึ่งชุด ใส่สูท มัดผมมวย ช่วยสวี่อี้ฝานและสวี่อี้หานทำอาหารเช

บทที่172

ลี่ถิงเซิ่งเดินเข้าไปในโรงรถ เขาเดินไปถึงด้านหน้าของประตูรถเบนท์ลีย์ ในขณะที่เขากำลังจะเรียกหญิงสาวให้ขึ้นรถมานั้น เขาก็ได้หันไปเห็นดวงตาที่เป็นประกายของสวี่รั่วฉิงที่กวาดตามองดูรถทุกคันที่อยู่ในโรงจอดของเขาราวกับเด็กน้อย

ลี่ถิงเซิ่ง “…..”

เขาลืมไปซะสนิทว่าสวี่รั่วฉิงนั้นแตกต่าง ไม่เหมือ