บทที่107

ผ้าห่มสีน้ำเงิน เตียงสีดำ สีสันซ้ำซากในห้อง คือห้องนอนเรียบง่ายของลี่ถิงเซิ่ง

บนเตียงขนาดกว้างใหญ่ ครึ่งบนชายคนนั้นพิงหัวเตียง มีเบาะพิงสีขาวบริสุทธิ์อยู่ด้านหลัง

แตกต่างกับเสื้อกันหนาวสีเทาอ่อน ใบหน้าซีดเรืองแดง ทำให้สวี่รั่วฉิงเกิดภาพลวงตาเล็กน้อย

วันนี้เขาอ่อนโยนมาก

สวี่รั่วฉิงมองลี

บทที่108

สวี่รั่วฉิงไม่ว่าช้าแค่ไหนก็ตอบสนอง

ยิ่งไปกว่านั้นเธอฉลาดโดยกำเนิด ถ้าไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของลี่ถิงเซิ่ง ก็เริ่มคิดลาออกในการเป็นผู้ช่วยได้เลย

วินาทีต่อมา มือเล็กของสวี่รั่วฉิงกดหลังมือลี่ถิงเซิ่งแรงขึ้นเล็กน้อย

ก็ได้ รู้สึกได้ว่าลี่ถิงเซิ่งจะให้เธอมาช่วยเขาทำงานอีกสองวันข้างหน้า!

บทที่109

สวี่รั่วฉิงที่เหม่อลอยในขณะนี้ก็ได้สติกลับมาในที่สุด สีหน้าก็ยิ่งเห่อแดง

สายตาเธอล่องลอยไม่นิ่ง ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็เห็นแต่หน้าอกอันเซ็กซี่ของลี่ถิงเซิ่ง

สวี่รั่วฉิงรีบส่ายหน้า จากนั้นก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว “งั้นฉันไม่รบกวนประธานลี่แล้วค่ะ!”

ผิวทั้งตัวเอ่อล้นด้วยสีแดงอ่อนเหมือนกุ้งสุก