ตอนที่ 144 ยุแยงตะแคงรั่ว

“มีลูกน้องที่ไหนกล้าต่อรองกับเจ้านาย?” เย่โม่เซินพูดด้วยความรำคาญ

เสิ่นเฉียวจับกระเป๋าในมือแน่น เธอกัดฟันพูดด้วยความโมโหไม่น้อย “ต่อให้ต้องทำโอทีเพราะเอกสารพวกนั้น แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะเสร็จได้ในพริบตา ฉันเอากลับไปทำที่บ้านได้ไหมคะ?”

เธอยอมอ่อนให้ครึ่งหนึ่ง

“ไม่ได้”

อย่า

ตอนที่ 145 ตรวจสอบร่างกายของเธอ

ในตอนนี้ในใจของหานเส่โยวไม่มีความรู้สึกสำนึกผิดแบบเมื่อครู่อีกแล้ว แต่เธอกลับภูมิใจเล็กน้อยในความหลักแหลมของตัวเอง เธอยกมุมปากแล้วพูดเตือนเสิ่นเฉียว: “เฉียวเฉียว ข้าวจะเย็นแล้วนะ เธอรีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วฉันจะช่วยเธอจัดการเอกสาร จากนั้นเราจะได้เลิกงานไว ๆ”

เฉียวเฉี

ตอนที่ 146 ปล่อยฉันกับลูกไป

เมื่อพูดจบ มือของเย่โม่เซินก็ฉีกชุดนอนที่เธอเพิ่งใส่อย่างรุนแรง

“ว๊าย!” เสิ่นเฉียวอุทานออกมา ร่างเล็กของเธอสั่นเทาไม่หยุดอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความกลัว สายตามองตามมือของเย่โม่เซินที่เริ่มเคลื่อนไปตามร่างกายของเธอ เธอนึกถึงวันที่มืดมิดเมื่อเช้าและมันยังคงปวดร้าวอยู่ที่ไ