ตอนที่ 117 อย่าดูถูกตัวเอง

เย่โม่เซินถูกเธอผลักออกมา ร่างยาวของเขานอนอยู่ด้านข้างเธอ แล้วพลางพูดเบา ๆ “เธอเกิดปีหมาเหรอ? กัดคนตลอดเลย”

เสิ่นเฉียวได้สติและพบว่าเป็นเสียงของเย่โม่เซิน

ตอนนี้เธอตื่นขึ้นแล้ว หลังจากที่ได้สติและรู้ว่าเย่โม่เซินทำอะไรกับเธอบ้าง ใจของเธอก็เต้นรัว เธอกัดริมฝีปากล่างของเธ

ตอนที่ 118 เป็นห่วงฉันขนาดนี้

เสิ่นเฉียวพูดจาด้วยความจริงจัง ใบหน้าเธอมีความจริงใจ

พูดจบก็พบว่าเย่โม่เซินกำลังจ้องมองเธอ ด้วยแววตาเจิดจรัส ทำให้เสิ่นเฉียวได้สติ รู้สึกว่าหลังจากที่เธอพูดอะไรกับเย่โม่เซินไปแล้ว เสิ่นเฉียวก็ร้อนหน้าขึ้นมา และเริ่มพูดเพ้อเจ้อ “เสร็จแล้ว ตอนนี้คุณก็จัดการเองได้แล้วค่ะ

ตอนที่ 119 จุดมุ่งหมายแอบแฝง

น้ำเสียงแข็งทื่อที่เหมือนกับแสงไฟ และเหมือนกับเหล้าหวานที่ไหลลื่นลงลำคอเข้าไปในกระเพาะ นาทีนั้นมันค่อย ๆ แผดเผา

เสิ่นเฉียวดึงมือของเธอออกเหมือนไฟฟ้าช็อต

มุมปากของเย่โม่เซินยกขึ้นเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟอันอบอุ่นรอยยิ้มดูเหมือนจะส่งผ่านความสดใสไปอีกชั้น

ตึก ๆ!

เสิ่นเฉียว