บทที่ 247

บทที่247

บทที่ 247

ถังจื่อโม่คือลูกชายของฉัน (1)

ดังนั้น เธอจึงเอื้อมมือออกไปจับไหล่ของเขาโดย สัญชาตญาณ จับแน่นมาก แน่นมากจริงๆ

เย่ซือเฉินสังเกตถึงว่าเธอเริ่มหายใจไม่ออก จึงคลายเธอ ออก แต่ทว่า เวลานี้เธอกำลังจับไหล่ของเขาแน่น ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ขยับ จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น

ขณะนี้ หน้าของเธอและเขา

บทที่ 248

บทที่248