บทที่ 84 ผมคือพ่อของแก

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหน้าตาอันหน้ารักของกวินนั้น ช่างดามเมจแรงเหลือเกิน เพียงแค่ได้มอง ทุกคนก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้

ท่ามกลางความรู้สึกที่ถูกส่งผ่านสายตาของกลุ่มคน ทาวัตก็จูงมือกวินไปที่โต๊ะ แล้วสั่งให้คนใช้ไปยกเก้าอี้ที่เบาะนุ่มมาไว้ข้างๆ ให้กวินได้นั่งเก้าอี้เบาะน

บทที่ 85 ผมอยากพบคุณ

วรินทรก็สั่นหัว แล้วก็นึกขึ้นได้ว่ากวินถูกทาวัตพาตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน ดูท่าจะไม่ได้กินอาหารเช้าของกวินแน่ๆ

ตอนนี้ มือถือก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงตะกึตะกักที่ดังขึ้นบนโต๊ะ

สายที่โทรเข้ามากลับไม่ใช่ทาวัต วรินทรมองไปที่จอ เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก “ฮัลโหล?”

บทที่ 86 พ่อแท้ๆ ปะทะ พ่อบุญธรรม

ใบหน้าที่สดใสไร้เมคอัพ ดวงตาที่ทั้งกลมทั้งสดใส คู่กันกับใบหน้าเล็กๆละเมียดละไมคล้ายฝ่ามือ แสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณที่น่ารักของวรินทร

“วริน ทางนี้” ประภาพกวักมือเรียกเธอให้มาหา ใบหน้าที่สดใสราวกับสายลมในฤดูร้อนทำให้คนที่มองเห็นก็อดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้ม