บทที่ 82 อยากจะรู้จักลูกหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้น ！！！

ทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก

กวินก็ไม่ได้ถามว่าเขาไปไหน เพราะเด็กที่ตกใจ ไม่ว่าใครก็ไม่ใจเย็นๆ ไม่น่าเชื่อถือ เขาเอามือไปจับที่คางและมองไปที่วรินทร อีกพักนึงต้องสนุกแน่ๆ

ผ่านไปประมาณ 20 นาที ทาวัตก็กลับเข้ามานั

บทที่ 83 นายน้อยกลับบ้าน

ขณะที่ทาวัตกำลังเงี่ยหูฟัง การที่กวินมาอยู่ข้างกายเขาเป็นเรื่องมหัศจรรย์ มีผลต่อหัวใจเขามาก ซึ่งเขาก็ไม่อาจจะใจเย็นลงได้

ตอนแรกเขาไปสาย เลยไม่ได้ช่วยวรินทร

“แม่หนู ช่วงปีที่ผ่านมาเขาเป็นไงบ้าง?” ทาวัตถามออกไปเบาๆ เพราะอยู่ดีก็รู้สึกเสียดายที่เมื่อ

บทที่ 84 ผมคือพ่อของแก

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหน้าตาอันหน้ารักของกวินนั้น ช่างดามเมจแรงเหลือเกิน เพียงแค่ได้มอง ทุกคนก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้

ท่ามกลางความรู้สึกที่ถูกส่งผ่านสายตาของกลุ่มคน ทาวัตก็จูงมือกวินไปที่โต๊ะ แล้วสั่งให้คนใช้ไปยกเก้าอี้ที่เบาะนุ่มมาไว้ข้างๆ ให้กวินได้นั่งเก้าอี้เบาะน