บทที่ 73 เธอนี้เอง

ตอนแรกวรินทรก็ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่ว่าตอนนี้ เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว

“วรินทร！อีสารเลว！ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ！”อมันด้าเห็นวรินทรก็ตะโกนใส่เลย โซ่ที่รัดเธอแน่นมาก เธอขยับๆตัวจนเสียงโซ่ดัง

“เธอนี้เอง” วรินทรยิ้มอ่อน แสดงรอยยิ้มที่เย็นออกมา แววตาที่มองอมันด้าไม่มีความสงสา

บทที่ 74 ลุงแปลกประหลาด

พี่สาวคำสองคำนี้ ยังไงวรินทรก็พูดไม่ออกหรอก

แววตาทาวัตแปลกๆนิดหน่อย ห้ามไม่ได้ที่จะนำร่างของกวินกับกวินที่ร้านขนมเค้กนั้นวางเทียบกัน อยู่ๆก็อยากจะดึงแว่นดำบนหน้ากวินออกทันที

“เข้าไปเถอะ”สายตาของทาวัตหลีกไปจากกวิน พูดอย่างเฉยๆแล้วหันตัวเข็นวรินทร

บทที่ 75 คนที่ช่วยคุณไม่ใช่ผม

ดูก็รู้ว่าเอฟไม่ใช่คนที่เห็นแก่เงิน ติดค้างบุญคุณเขา ดีกว่าให้อะไรเขา ทำแบบนี้ดีต่อทั้งสองฝ่าย

อีกอย่าง เขาแซ่เย่

ถึงจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลิวเลย แต่ว่าทาวัตมีความรู้สึก เป็นมิตรกันไว้ก็ไม่เสียเปรียบอะไรไม่มีผลเสีย

“ไม่จำเป็น คนที่ช่