บทที่ 57 ให้เวลาคุณ5นาที

กวินพยักหน้า เชื่ออย่างสนิทใจ “เหมือนม๋ามี๊อย่างนี้หรอ?”

วรินทรจับขนมปังขว้าง ขนมปังแผ่นนั้นตกกลับไปบนจานเหมือนเดิม เธอรีบโน้มตัวไปดีดหน้าผากกวิน “เด็กกระโปรก ว่างจนคันเนื้อหนังหมดแล้วใช่ไหม?”

กวินปิดหน้าผากด้วยความเจ็บนิดๆ เบะปากทำหน้าน่าสงสารแบ๊วๆจ

บทที่ 58 ให้ปลาฉลามกิน

ความสามารถของเธอเนี่ย ใช้คำพูดทาวัตพูด ก็คือคนที่บังคับไม่ให้จมน้ำในสระเด็กเท่านั้น

ทาวัตเปลี่ยนเสร็จอย่างไว มองวรินทรที่นั่งอยู่บนชิงช้าเก้าอี้โยกไปโยกมาแล้วยิ้ม เดินไปข้างๆเธออุ้มเธอขึ้นมา ในขณะที่วรินทรยังไม่ได้ตั้งตัวก็โยนเธอลงในสระน้ำ

“อ้าาาาา

บทที่ 59 วรินทร คุณว่าใครมีปัญหา

/

“ทาวัต อย่าบอกนะว่าคุณจะทำอาหารเอง?”วรินทรเดินตามทาวัตเข้าไปในคฤหาส์ มาถึงห้องครัว ทั้งทางไม่เห็นพี่เลี้ยงสักคน ขนาดพี่ลิงยังไม่เจอ อีกอย่างดูลักษณะของทาวัต รู้สึกเหมือนจะลงไม้ลงมือเองด้วย

พูดกันว่า วรินทรยังไม่เคยเห็นทาวัตทำอาหารด้วยตังเองเลย และ