บทที่ 56 ไม่แน่เราสองคนอาจเป็นพ่อลูกกัน

“อยากได้แชทพี่ง่ายจะตายไป ผมคือกวินนะ” ระหว่างที่ทาวัตคิดอยู่ กวินส่งข้อความไป ข้างหลังตามด้วยสติ๊กเกอร์หนูหิ่นน่ารักๆ

หนูหิ่น ทาวัตจำได้ วันนั้นโจรที่บุกรุกคอมพิวเตอร์ของเขา โหลดหนูหิ่นลงเครื่องไม่รู้มากเท่าไหร่

ตัว

บทที่ 57 ให้เวลาคุณ5นาที

กวินพยักหน้า เชื่ออย่างสนิทใจ “เหมือนม๋ามี๊อย่างนี้หรอ?”

วรินทรจับขนมปังขว้าง ขนมปังแผ่นนั้นตกกลับไปบนจานเหมือนเดิม เธอรีบโน้มตัวไปดีดหน้าผากกวิน “เด็กกระโปรก ว่างจนคันเนื้อหนังหมดแล้วใช่ไหม?”

กวินปิดหน้าผากด้วยความเจ็บนิดๆ เบะปากทำหน้าน่าสงสารแบ๊วๆจ

บทที่ 58 ให้ปลาฉลามกิน

ความสามารถของเธอเนี่ย ใช้คำพูดทาวัตพูด ก็คือคนที่บังคับไม่ให้จมน้ำในสระเด็กเท่านั้น

ทาวัตเปลี่ยนเสร็จอย่างไว มองวรินทรที่นั่งอยู่บนชิงช้าเก้าอี้โยกไปโยกมาแล้วยิ้ม เดินไปข้างๆเธออุ้มเธอขึ้นมา ในขณะที่วรินทรยังไม่ได้ตั้งตัวก็โยนเธอลงในสระน้ำ

“อ้าาาาา