บทที่ 430 เธอโหดร้ายไปไหมนะ

ตวัสตักเนื้อที่เต็มไปด้วยพริกขึ้นมาอย่างสงบนิ่ง มองเห็นสายตาคาดหวังของคาร่า ก็ยัดเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต เคี้ยวอย่างยากลำบากแล้วกลืนลงไป ใบหน้าหล่อขาวปรากฏสีแดงออกมา ลำคอก็แดงด้วยเหมือนกัน

“เป็นไงบ้าง อร่อยใช่ไหม?” คาร่าถามเขา

“……อร่อย” ตวัสไม่ได้พูดจากใจจร

บทที่ 431 ได้รับรสชาติความสูญเสียทั้งหมด

คาร่าโอดครวญเบาๆ ไม่ได้เอาคำพูดเขาเก็บมาใส่ใจสักนิด เพราะว่าเธอทำแบบนี้ต่อหน้าเขาเท่านั้น ต่อหน้านรชัยก็จะเป็นผู้หญิงที่ว่านอนสอนง่าย

“มีภาพลักษณ์ทำไม? มันกินได้ไหม? แล้วก็ถ้าไม่มีใครมาขอฉันแต่งงานนะ แต่ก็ยังมีนายที่พ่อแม่ฉันตัดสินใจให้เป็นลูกเขยนะ”

บทที่ 432 ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

“คาร่า เป็นอะไร?” วรินทรที่นอนหลับอยู่สนิทอยู่ข้างคาร่าตื่นขึ้นเพราะเสียงกรี๊ดคาร่า นั่งขึ้นมา นวดตาที่ยังเปิดไม่เต็มตาแล้วถามขึ้น “ฝันร้ายหรอ?”

คาร่าเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วเพิ่งรู้ตัวว่าที่แท้ก็คือความฝัน

เธอฝันซับซ้อนมาก เธอเคยฝัน