บทที่ 43 คุณจะพาฉันไปไหน

วรินทรหันหน้าไปทางประตูฝั่งคนขับรถอีกครั้ง ลมหายใจของเธอยังคงหอบสะท้านราวกับว่าเธอเพิ่งจะลงวิ่งแข่งระยะไกลมา

ใบหน้าของหญิงสาวเขินอายและแดงก่ำไปหมด

“คุณแน่ใจหรือว่ามันเฉยๆ?” ดวงตาคมเป็นประกายพลางเท้าคางมองหน้าหญิงสาวข้างกายอย่างเกียจคร้าน

บทที่ 44 ไข้ขึ้นสูง

คอนโของคาร่าอยู่ไม่ไกลมาก ดังนั้นกวินจึงใช้เวลาเดินเพียงแค่สิบนาทีก็ถึง

เด็กตัวเล็กๆแค่คนเดียวเดินอยู่กลางดึกแบบนี้ไม่ทำให้กวินรู้สึกกลัวแม้แต่น้อย เพราว่าเขามีเอฟและพรรคพวกคอยคุ้มกันความปลอดภัยให้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องความปลอดภัยหายห่วง

บทที่ 45 ให้ผมดูแลคุณ

“คุณ คุณชาย ผมคงไม่ได้มาสายใช่ไหมครับ?” สไรท์เตอร์ดันแว่นที่ตกลงมาที่จมูกขึ้นไปให้อยู่ตำแหน่งเดิมของมัน

ทาวัตพยักหน้าอย่างเฉยชาก่อนจะหันกายเดินกลับไปทำให้สไรท์เตอร์ต้องรีบวิ่งตามเข้าไปทันที

สไรท์เตอร์เป็นคุณหมอประจำตัวของทาวัตเขามีหน้าที่รับผิดชอบดูแลส