บทที่ 42 เสพติดการจูบ

“ความจริงแล้วสิ่งที่ฉันคิดถึงที่สุดก็คือขนมเกาลัดที่อยู่ที่ถนนส้มโอน่ะค่ะ” ท่ามกลางสายตาที่เป็นประกายอยากรู้อยากเห็นของทุกคนในห้อง คำตอบของวรินทรช่างทำให้ทุกคนเหนือความคาดหมายมากจริงๆ

ขนมเกาลัด?

คำตอบของเธอทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงก่อนจะ

บทที่ 43 คุณจะพาฉันไปไหน

วรินทรหันหน้าไปทางประตูฝั่งคนขับรถอีกครั้ง ลมหายใจของเธอยังคงหอบสะท้านราวกับว่าเธอเพิ่งจะลงวิ่งแข่งระยะไกลมา

ใบหน้าของหญิงสาวเขินอายและแดงก่ำไปหมด

“คุณแน่ใจหรือว่ามันเฉยๆ?” ดวงตาคมเป็นประกายพลางเท้าคางมองหน้าหญิงสาวข้างกายอย่างเกียจคร้าน

บทที่ 44 ไข้ขึ้นสูง

คอนโของคาร่าอยู่ไม่ไกลมาก ดังนั้นกวินจึงใช้เวลาเดินเพียงแค่สิบนาทีก็ถึง

เด็กตัวเล็กๆแค่คนเดียวเดินอยู่กลางดึกแบบนี้ไม่ทำให้กวินรู้สึกกลัวแม้แต่น้อย เพราว่าเขามีเอฟและพรรคพวกคอยคุ้มกันความปลอดภัยให้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องความปลอดภัยหายห่วง