บทที่407เธอคือเป้าหมาย

"แผลจากเศษแจกันที่ร่วงลงมาแตกใช่มั๊ย？"วรินทรมองดูบาดแผลตามแขนของทาวัตด้วยสายตาอันเจ็บปวดรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ

ทาวัตตอบเสียง"อืม"สั้นๆ

ฝีมือการคีบเศษแจกันออกจากแผลของวรินทรถึงเเม้จะรวดเร็วว่องไวและป่าเถื่อนเท่าทาวัตเเต่เธอก็สามารถจัดการกับแผลเหล่านี้อย่างคล่องแ

บทที่408เขาอดทนมานานเกินพอแล้ว

ทว่าทาวัตที่ยืนอยู่ด้านนอกก็ไม่ได้รับรู้เลยว่าวรินทรยัยตัวแสบเเล้งน้ำใจเผลอหลับไปเรียบร้อยเเล้ว

เขาลองเคาะๆประตูอยู่หลายทีก็ไม่มีเสียงสัญญาณตอบรับใดๆกลับมา

สงสัยคืนนี้คงจะเข้าไม่ได้เเล้วล่ะมั๊ง

เเล้วจะทำไงล่ะทีนี้？หรือต้องไปนอนห้องพักสำหรับแขก？

บทที่409ดูเหมือนจะยังขาดอะไรไป

หลังจากทำจิตบำบัดมานานหลายเดือนในที่สุดเธอก็สามารถปล่อยวางสิ่งที่ทำให้เธอต้องฝันร้ายจิตตกลงได้เเละเธอก็ยอมรับในตัววรินทรในการเป็นพี่สะใภ้ของเธอเเล้ว

เหมือนกับที่ปกเกศเคยพูดกับเธอไว้ว่าหากเธอไม่ยอมปล่อยวางอดีตไม่เพียงเเต่จะทำให้คนรอบข้างต้องทุกข์ใจเเล้วคนที่ต้