บทที่405ฉันอยู่นี่ฉันอยู่นี่แล้วนะ

เริ่มรู้สึกมีความหวังวรินทรเริ่มผ่อนคลายลงไปเยอะหลังจากที่ได้มองดูรอบๆเเต่จังหวะนั้นเธอกลับไม่รู้เลยสักนิดว่าตรงระเบียงห้องๆหนึ่งเหนือหัวเธอขึ้นไปที่ชั้นบนเเจกันดอกไม้กำลังสั่นโยกโคลงเคลงไปมาเมื่อเหลือบขึ้นไปมองเเจกันนั้นก็ดูเหมือนมันกำลังร่วงตกลงมาข้างล่าง

บทที่406คนผีทะเลคำนวณวัน

เมื่อเห็นเธอเข้าห้องอาบน้ำไปแล้วทาวัตเลยถอดชุดสูทสีดำของเขาออกโยนมันลงไปในตะกร้าผ้าเขาดึงแขนเสื้อที่เปื้อนเลือดให้ขึ้นมาถึงข้อศอกท่อนเเขนเรียวยาวกำยำขาวผ่องของทาวัตมีรอยแผลอยู่หลายแห่งในรอยแผลยังมองเห็นเศษแจกันแตกทิ่มอยู่ในเนื้อหนังของเขาพร้อมกับเลือดที่ยังซึมๆออกมา

บทที่407เธอคือเป้าหมาย

"แผลจากเศษแจกันที่ร่วงลงมาแตกใช่มั๊ย？"วรินทรมองดูบาดแผลตามแขนของทาวัตด้วยสายตาอันเจ็บปวดรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ

ทาวัตตอบเสียง"อืม"สั้นๆ

ฝีมือการคีบเศษแจกันออกจากแผลของวรินทรถึงเเม้จะรวดเร็วว่องไวและป่าเถื่อนเท่าทาวัตเเต่เธอก็สามารถจัดการกับแผลเหล่านี้อย่างคล่องแ