บทที่ 399 เด็กดี อย่าให้แม่เสียหน้านะ

พูดไปประมาณห้ารอบได้ถึงค่อยหยุดพูด มองวรินทรแล้วพูด “แม่ครับ เกือบลืมาทักทายน้องสาวตัวน้อยซะแล้ว ผมไปก่อนน้า บ๊ายบายครับพ่อแม่”

พูดจบก็วิ่งไถลออกไป ราวกับเป็นลมหมุน

วรินทรกะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็มีความรู้สึกว่าเป็นปกติของลูกชายตน

ทาวัตกระตุก

บทที่ 400 พวกเขารวมหัวกันตั้งนานแล้ว

ด้านในกว้างมาก แต่เย็นนิดหน่อย โชคดีที่ก่อนหน้านี้ทาวัตให้เธอสวมเสื้อผ้าเยอะหน่อย เลยไม่ได้รู้สึกหนาวมาก ลมเย็นพัดหวิวๆทำให้ในใจวรินทรกลัว แต่กุมมือทาวัตอยู่ จึงรู้สึกสงบมั่นคงอย่างมาก

นี่เหมือนเป็นชั้นใต้ดิน มืดสลัว แห้งแล้ง เนื่องจากไม่ได้รับลมบ่อย

บทที่401มีลับลมคมใน

"แล้วนี่ใครกันอีกล่ะเนี่ย？"วรินทรกลืนน้ำลายเอื๊อกรีบจับแขนทาวัตเอาไว้เเน่น

ทาวัตเดินไปตรงกำแพงที่อยู่ข้างๆกันก่อนจะกดลงไปบนผนังสีเหลี่ยมนั้นจากนั้นห้องที่อยู่ตรงหน้าก็สว่างขึ้นมาในทันทีคนที่อยู่ภายในห้องนั้นดูท่าแล้วจะหลบหนีไปไหนไม่ได้อีกต่อไป

ข้างในนั้นคือชยุตนั่