บทที่ 394 เคยแอบไปเจอคุณหนึ่งครั้ง

ปกติวรินทรต้องลุกขึ้นมาแล้วก็เอะอะโวยวายตั้งนานแล้ว แต่ครั้งนั้นเข่ากระแทกถูกหินก้อนหนึ่ง เจ็บปวด วรินทรกลัวเจ็บ ความรู้สึกเหมือนจะตาย ปากเล็กกำลังจะแหกปากร้องไห้

ตอนนั้นประภาพก็แอบมองวรินทรและทมยันตีตั้งแต่นั้นมา และก็พยามหาโอกาสบางครั้งมาดูหญิงสาวคนนี้

บทที่ 395 พวกคุณไม่ใช่คนเดียวกัน

ต่อมาก็เห็นเธอกับทาวัตมีปฏิกิริยาต่อกัน ในใจก็ปรากฏความเศร้าโศก

ทั้งหมดคืออิจฉาทาวัตที่ได้รับความชอบเธออย่างเปิดเผย ได้โอบกอดใกล้ชิดเธอ แต่ว่าเขากลับทำได้เพียงแอบมองเธออยู่ในที่ลับตา

บทที่คนในตระกูลศรีภักดีอบรมเขา ครั้งหนึ่งเคยพูดประโยคหนึ่ง อย่าทำให้

บทที่ 396 เขาไม่ควรมา

ประภาพยกศีรษะขึ้นฉับพลัน เผชิญหน้ากับคำกล่าวหาทุกถ้อยคำของวรินทร ราวกับเป็นแสงอาทิตย์ที่ส่องมายังร่าง ทำให้เขาอยากจะหนีไป

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ใช้แรงจับผมตัวเอง หัวเราะเสียงต่ำออกมา เสียงหัวเราะมีความโศกเศร้าเหมือนกับลมหนาวพัดไปพื้นที่ราบที่ไม่มีหญ้าเติบโต

ใช่