บทที่ 34 ฉันไม่เคยติดค้างคุณ

วรินทรเอ๋ยวรินทร เธอนี่มันช่าง...

“ฉันไม่เคยติดค้างคุณสักหน่อย!”วรินทรผลักเขาออกทั้งที่ใบหน้าของตัวเองแดงแจ๋

ทาวัตถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะนั่งกลับที่ของตัวเอง เขาเอียงคอมองเธอเล็กน้อย “วรินทร ในเมื่อคุณกลับมาแล้วก็ช่วยจำไว้เสียด้วยว

บทที่ 35 ผมชื่อกวินฮะ

“พี่รูปหล่อฮะ ขมวดคิ้วมากๆระวังเป็นริ้วรอยนะฮะ” เด็กชายกวินย่นจมูกน้อยๆใส่ทาวัต ในใจก็คิด ‘แดดดี้อารมณ์ไม่ดีสินะฮะ ทำหน้ามุ่ยหน้าตาน่าเกลียดจริงๆยังกับแม่มดแก่ๆเลย’

“เขาเรียกความหนักใจของพวกผู้ใหญ่ เด็กตัวเล็กๆอย่างหนูไม่เข้าใจหรอก” มุมปากของทาวัตค่อยๆกระตุกยิ้มก่อนจะ

บทที่ 36 กล้ากัดเขางั้นหรือ

ทันใดนั้นเองเธอก็นึกอะไรบางอย่างออกก่อนจะกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรงครั้งหนึ่ง มือบางผลักเขาออกทันที ร่างบอบบางของหญิงสอบนั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น

ทาวัตยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่ว่าวรินทรจะพยายามผลักหรือปลุกเขาแค่ไหนเขาก็ยังคงนอนนิ่งอยู่แบบนั้น

ว