บทที่ 312 เธอให้ฉันนี่นะ ไปทำกับข้าว

"นั่นคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในห้องหรอ” ทาวัตชี้ไปที่ที่เขาเคยคิดจะเปิดดู นั่นคือประตูที่ถูกปิดอย่างแน่นสนิท ในตอนนั้นวรินทรได้นำเอาสิ่งที่มีค่าของเธอไปเก็บไว้ไม่ใช่น้อยเลย โดยปิดไว้อย่างมิดชิดแม้เบาะแสสักนิดก็ไม่มีใครรู้ ราวดังกลับว่ามันเป็นที่ของเธ

บทที่ 313 งามล้ำค่า ควรจดจำ

แท้ที่จริง สิ่งที่มีรูปร่างคล้ายเกลือในห้องของเธอคือน้ำตาลนี่เอง ก็มันสีขาวเหมือนกันจะไม่ให้หยิบผิดได้ไง

ดีที่กับข้าวเมนูถัดไปรสชาติปกติดีอยู่ ไม่ได้เค็มหรือไม่ได้หวานจนเกินไป แต่วรินทรไม่ได้คิดว่าทาวัตเจตนาทำออกมาหรอก คงจะเป็นเพราะ เอาเกลือกับน้ำตาลมาสลับผ

บทที่ 314 คุณมันน่าสงสัย

��

แต่ทาวัตยังคงใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน จับจ้องไปยังครู โดยไร้การขยับขเยื่อนใดๆ

กลับเป็นวรินทรที่ร้อนรนจนหน้าแดงเรื่อราวดังผลเชอรี่ "ทาวัตคุณอย่ามารูดซิบถอดเสื้อในเวลานี้ตอนนี้โอเคไหม?”

ทาวัตเสียงครึ่มแสดงออกอย่างไม่พอใจพร้อมกับเอ่ยว่า " เธอจะชด