บทที่311 ต้องเขินเป็นแน่

"หน้าซีดเชียว เป็นอะไร ไม่สบายหรอ？” ทาวัต ขมวดคิ้วถามขึ้ขณะเงยหน้าเห็นหน้าซีดเผือกที่กำลังยืนอยู่ของเธอหลักจากเดินกลับมายังที่นั่ง

"นิดหน่อยนะ ทาวัตเรากลับกันก่อนเถอะ” วรินทร ส่งสายตาออดอ้อนปริบๆพร้อมเม้มริมฝีปาก แต่ใบหน้าขาวซีดเผือกที่มองมาเห็นได้ชัดเจนว่ากำลังไม่ส

บทที่ 312 เธอให้ฉันนี่นะ ไปทำกับข้าว

"นั่นคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในห้องหรอ” ทาวัตชี้ไปที่ที่เขาเคยคิดจะเปิดดู นั่นคือประตูที่ถูกปิดอย่างแน่นสนิท ในตอนนั้นวรินทรได้นำเอาสิ่งที่มีค่าของเธอไปเก็บไว้ไม่ใช่น้อยเลย โดยปิดไว้อย่างมิดชิดแม้เบาะแสสักนิดก็ไม่มีใครรู้ ราวดังกลับว่ามันเป็นที่ของเธ

บทที่ 313 งามล้ำค่า ควรจดจำ

แท้ที่จริง สิ่งที่มีรูปร่างคล้ายเกลือในห้องของเธอคือน้ำตาลนี่เอง ก็มันสีขาวเหมือนกันจะไม่ให้หยิบผิดได้ไง

ดีที่กับข้าวเมนูถัดไปรสชาติปกติดีอยู่ ไม่ได้เค็มหรือไม่ได้หวานจนเกินไป แต่วรินทรไม่ได้คิดว่าทาวัตเจตนาทำออกมาหรอก คงจะเป็นเพราะ เอาเกลือกับน้ำตาลมาสลับผ