บทที่ 286 จะโทษเขาทำทั้งหมดก็ไม่ได้

จากนั้นก็เอาขี้ผึ่งทาบนแผลตรงไหล่ ค่อยๆทาอย่างนุ่มนวล เพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บ บางเวลาก็เป่าให้เขาด้วยความอ่อนโยน

วรินทรรู้สึกได้ว่ามีความเย็นฉ่ำๆไหลอยู่บนไหล่ของเธอ ในใจรู้สึกอบอุ่น ใบหน้ามีความสุขเล็กๆอยู่ตรงมุมปาก ยิ้มอย่างไร้เดียงสา

“ยิ้มอะไร” ท

บทที่287 ปากเล็กๆนี่หวานจริงๆ

“คุณทิโนทัย คุณชนิศา สวัสดีค่ะ” วรินทรยืนอยู่ข้างๆทาวัต ทักทายพวกเขาอย่างมีมารยาท

ทิโนทัยพยักหน้า ใบหน้าที่น่าเกรงขามก็ยิ้มทันที “นี่คือวรินทรสิน่ะ ไม่เจอหลายปี ตอนนี้ดูผอมลงไปเยอะเลยนะ”

“คุณทิโนทัยต่างหากละ ไม่เจอหลายปีคุณยังหล่อกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย” วริ

บทที่ 288 อย่ามีความสุขมากเกินไป

��วามรู้สึกของการเติมอาหารให้เต็มกระเพาะนี้แค่อย่ามีความสุขเกินไป

หลังจากทาวัตกินข้าวไปถ้วยหนึ่งก็วางถ้วยลง แต่วรินทรยังคงกินอยู่ดูเหมือนว่าจะยังไม่หยุด ในปากเต็มไปด้วยอาหาร บนหน้าเต็มไปด้วยความพอใจ ดูแล้วน่ารัก

เธอกินเร็วแต่ก็ไม่ได้กินทุกอย่างที่อยู่บนโต