บทที่ 264 แย่ยิ่งกว่าตาย

“มือข้างไหน?”เสียงของเขาต่ำลง มษยาเคลื่อนใบหน้าออกจากมีด แต่ปกเกศจับคอเธอไว้ไม่ปล่อยแม้แต่นิดเดียว

มษยามองเขาอย่างหวาดกลัว เผลอกลืนน้ำลาย “ซะ ซ้าย มือซ้าย…”

หญิงสาวทุกคนล้วนให้ความสำคัญกับใบหน้า เธอเองก็ไม่มีข้อยกเว้น ถ้าใบหน้านี้ของเธอถูกทำลาย จากนี้

บทที่ 265 พบเจอคนดี ๆ

“ขอบคุณที่นายช่วยฉันไว้” วรินทรขยับริมฝีปากยกยิ้ม ประกายแสงอ่อนโยนฉายในดวงตาฉ่ำน้ำ เพราะร่างกายยังอ่อนเพลียอยู่มากใบหน้าจึงยังขาวซีด แต่กลับไม่ได้ลดทอนความงามของเธอลงเลยสักนิดเดียว

ทศพรมองรอยยิ้มงดงามสว่างไสวของเธอก็วิญญาณหลุดไปชั่ววูบ จากนั้นจึงแกล้งท

บทที่ 266 คิดว่าตัวเองเป็นใคร

“ในเมื่อมีแผน แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก? ได้ ฉันไปเอง” วรินทรที่อัดอั้นตันใจอยู่ตั้งนานก็คลายลง มองอย่างระอา พูดตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง ทำให้เธอต้องมานั่งคิดจนเซลล์สมองเธอจะตายหมดแล้ว ก็คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี

เขาหัวเราะ “เธอพูดแบบนี้ก็โทษฉันนั้นซิ ฉันจะบอกให้