บทที่ 243 ไร้เดียงสา

“ขอบใจนะวริน” ประภาพเหล่มองย่างยิ้มๆ หลังจากนั้นก็ส่งสายตายั่วโมโหไปให้ทาวัต แล้วก็กัดแอปเปิ้ลอย่ายั่วยวน

ทาวัตไม่ได้พูดอะไร แต่ว่ามองทักษะและฝีมือการใช้มีดของวรินทรที่ปอกเปลือกผลไม้ มองแล้วเหมือนเธอฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งคล่องแคล่วและว่องไว

วรินทรรู

บทที่ 244 ลูกชายที่แสนรู้ใจของเธอ

ทีนาร์ หัวเราะออกมา ดูจากราคาและปริมาณของของเล่น เธอคัดสรรมาให้กวินเป็นอย่างดี แต่กลับถูกกวินบ่ายเบี่ยง กวินจะหาข้ออ้างง่ายๆแบบนั้นมาปฏิเสธฉันได้ยังไง

“เธอเพิ่งจะสี่ห้าขวบ เธอก็คือเด็กนะ” ทีนาร์ยื่นของเล่นเข้าไปให้ หลังจากนั้นก็หันหลังไป

บทที่245 หวังว่าเธอจะให้อภัยฉัน

สรุปทำอะไรกันแน่

“พี่ชายฉันทำเรื่องผิดไป ฉันจึงอยากมาขอโทษ.....หวังว่าพี่จะให้อภัยฉัน”

วรินทรรู้สึกอึดอัดใจ ทีนาร์อยู่ๆก็มาก้มหัวขอโทษเธอ? เธอไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?

พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศใต้แต่ไปตกทางทิศเหนือแบบนี้หรอ?

“ยอมรับผิดก็ไม่ต้องม